Ippokratis Papadatos
Author and Editor
Η γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται γύρω από το Ιράν δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο έντασης αλλά έναν κόμβο όπου συγκλίνουν στρατηγικές επιδιώξεις και δομικές αδυναμίες, μια ενδεχόμενη χερσαία εμπλοκή θα ενεργοποιούσε μηχανισμούς που ξεπερνούν κατά πολύ το πεδίο της μάχης, μετατρέποντας μια στρατιωτική επιλογή σε καταλύτη παγκόσμιων ανακατατάξεων.
Η Ρωσία, υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν επιδιώκει απαραίτητα την άμεση αντιπαράθεση αλλά την αργή διάβρωση της ισχύος των αντιπάλων της, μέσα από μια στρατηγική που βασίζεται στη συσσώρευση πιέσεων, κάθε νέα δέσμευση των Ηνωμένες Πολιτείες προστίθεται σε ένα ήδη βεβαρημένο σύστημα, δημιουργώντας ένα σημείο όπου το άθροισμα των υποχρεώσεων καθίσταται μη βιώσιμο.
Η αδυναμία δεν είναι άμεση ούτε εμφανής, αλλά εκδηλώνεται ως κόπωση, η βιομηχανική αποδυνάμωση, η περιορισμένη κοινωνική ανοχή σε μακροχρόνιες συγκρούσεις και η πολυδιάσπαση των στρατηγικών προτεραιοτήτων συνθέτουν ένα περιβάλλον όπου η παρατεταμένη εμπλοκή καθίσταται επικίνδυνη επιλογή, όχι λόγω έλλειψης ισχύος αλλά λόγω έλλειψης αντοχής.
Ταυτόχρονα, το Ιράν λειτουργεί ως ένας ασύμμετρος κόμβος αντίστασης, η γεωγραφία του, η στρατηγική του κουλτούρα και η ικανότητά του να απορροφά πλήγματα μετατρέπουν οποιαδήποτε έννοια γρήγορης νίκης σε ψευδαίσθηση, μια στρατιωτική επιτυχία δεν θα έκλεινε τον κύκλο αλλά θα άνοιγε έναν νέο, πιο απαιτητικό και πιο δαπανηρό.
Οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης δεν θα περιορίζονταν στην περιοχή, το παγκόσμιο εμπόριο θα αναδιαρθρωνόταν σε κλειστά συστήματα εμπιστοσύνης, η στρατιωτική ισχύς θα γινόταν εκ νέου το βασικό εργαλείο ασφάλειας, και η έννοια της σταθερότητας θα αντικαθίστατο από μια μόνιμη κατάσταση αβεβαιότητας, όπου κάθε κράτος θα λειτουργεί με γνώμονα την αυτοσυντήρηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική δεν αφορά την κίνηση αλλά την παγίδα, η Ρωσία δεν χρειάζεται να επιταχύνει τις εξελίξεις, αρκεί να αφήσει τον χρόνο και τις επιλογές των αντιπάλων να λειτουργήσουν υπέρ της, και το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αν η Ουάσιγκτον μπορεί ακόμη να διακρίνει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επίδειξη ισχύος και στην έναρξη μιας διαδικασίας στρατηγικής εξάντλησης.
