Δύο ελληνικές ποιητικές φωνές τιμήθηκαν στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Ορφέας του Δούναβη 2026» στο Κοστόλατς της Σερβίας
Υπάρχουν στιγμές που η ποίηση παύει να είναι απλώς λέξεις στο χαρτί και γίνεται γέφυρα. Γέφυρα ανάμεσα σε ανθρώπους, χώρες και πολιτισμούς. Μια τέτοια στιγμή έζησαν η λογοτέχνης και ποιήτρια Έλλη Λάγιου και ο ποιητής Σωτήρης Χριστόπουλος, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Ορφέας του Δούναβη 2026», στο Κοστόλατς της Σερβίας.
Η ελληνική παρουσία δεν πέρασε απαρατήρητη. Οι δύο δημιουργοί τιμήθηκαν για την ποιητική τους δημιουργία, σε μια διοργάνωση όπου διαφορετικές φωνές συναντήθηκαν κάτω από την κοινή γλώσσα της ποίησης.
Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η απονομή στην Έλλη Λάγιου της Πλακέτας «ΕΡΑΤΩ», για «την πρωτοτυπία και την ομορφιά των στίχων της για την αγάπη». Μια διάκριση με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς η Έρατω, η Μούσα της ερωτικής ποίησης, μοιάζει να συναντά μέσα από αυτή την τιμή τη σύγχρονη ποιητική έκφραση.
Η Κριτική Επιτροπή, με πρόεδρο τον κ. Πρέντραγκ Μπιέλοσεβιτς, αναγνώρισε την ιδιαίτερη ποιητική αξία των στίχων της, χαρακτηρίζοντάς τους πολύτιμη προσφορά στον θησαυρό της ποίησης. Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στις 22 Αυγούστου 2026, με την Πρόεδρο της Λέσχης Φίλων του Βιβλίου «Μάινταν», Σλάβιτσα Πέγιοβιτς, να υποδέχεται τους Έλληνες δημιουργούς σε μια διοργάνωση αφιερωμένη στη δύναμη του ποιητικού λόγου.
Για την Έλλη Λάγιου, η διάκριση αυτή έχει μια βαθύτερη αξία. Γιατί οι στίχοι για την αγάπη δεν χρειάζονται μετάφραση για να αγγίξουν τον άνθρωπο. Η συγκίνηση ταξιδεύει από μόνη της. Από την Ελλάδα στον Δούναβη και από εκεί σε κάθε τόπο όπου υπάρχει κάποιος που θα διαβάσει έναν στίχο και θα αναγνωρίσει μέσα του κάτι δικό του.
Η παρουσία της Λάγιου και του Χριστόπουλου στο Κοστόλατς αποτελεί μια ακόμη σημαντική στιγμή εξωστρέφειας για την ελληνική λογοτεχνία. Δύο δημιουργοί έφεραν μαζί τους τη φωνή της Ελλάδας και την άφησαν να συναντήσει άλλες ποιητικές φωνές, σε έναν τόπο όπου ο Δούναβης υπενθυμίζει καθημερινά πως τα σύνορα υπάρχουν στον χάρτη, όχι όμως απαραίτητα στην ανθρώπινη ψυχή.
Και κάπως έτσι, μέσα από μια διεθνή ποιητική συνάντηση, η Ελλάδα βρέθηκε στον Δούναβη όχι ως επισκέπτης, αλλά ως συνομιλητής. Με όχημα την ποίηση και οδηγό την αγάπη.
Γιατί τελικά η ποίηση δεν γνωρίζει σύνορα και οι αληθινοί στίχοι, όταν γεννιούνται από την καρδιά, βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους.
