Μια εικόνα που δύσκολα αφήνει περιθώριο για παρερμηνείες καταγράφεται έξω από το ΙΚΑ Αγίου Αλεξίου στην Πάτρα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2026.
Η φωτογραφία, που συνοδεύει καταγγελία του συμπολίτη μας με αναπηρία Μάνου Συμιανάκη, δείχνει τη διαδρομή που καλείται να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος για να φτάσει στη ράμπα ΑμεΑ. Νερά συγκεντρωμένα στο σημείο, φθαρμένο οδόστρωμα και μια επιφάνεια που κάθε άλλο παρά διευκολύνει την ασφαλή πρόσβαση.
Και κάπου εδώ έρχεται το πικρό σχόλιο του καταγγέλλοντος.*«Με κάθε επίσκεψη στο ΙΚΑ, δώρο ένας στοίβος μάχης», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας με σκωπτικό τρόπο μια πραγματικότητα που για έναν άνθρωπο με κινητική δυσκολία μόνο αστεία δεν είναι.
Για κάποιον που περπατά χωρίς δυσκολία, μπορεί να μοιάζει με ακόμη ένα σημείο του δρόμου που έχει φθαρεί. Για έναν άνθρωπο όμως που κινείται με αμαξίδιο, πατερίτσες ή άλλη βοήθεια, λίγα εκατοστά νερού, μια ανωμαλία στο οδόστρωμα ή μια κακοδιαμορφωμένη πρόσβαση μπορούν να μετατρέψουν μια απλή επίσκεψη σε πραγματική δοκιμασία.
Η πρόσβαση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα.
Και μια ράμπα ΑμεΑ θα έπρεπε να οδηγεί με ασφάλεια στην είσοδο ενός δημόσιου χώρου, όχι να θυμίζει, όπως σχολιάζει ο καταγγέλλων, «στοίβο μάχης ειδικών δυνάμεων».
Η εικόνα μιλά από μόνη της και θέτει ένα απλό ερώτημα, πόσο δύσκολο είναι τελικά να γίνει αυτονόητη η ασφαλής πρόσβαση για όλους;
