Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου
Κάθε Ιανουάριο το Νταβός λειτουργεί σαν παγκόσμιος δείκτης θερμοκρασίας όχι μόνο για τις αγορές αλλά και για την πολιτική ψυχολογία της εποχής. Φέτος το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επέστρεψε με έναν φιλόδοξο στόχο την αναδόμηση της εμπιστοσύνης. Και αν η εμπιστοσύνη δεν επανεμφανίστηκε αυτόματα μέσα στο χιόνι των Άλπεων, τουλάχιστον τέθηκε ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης, ως κοινή ανάγκη και όχι ως αφηρημένη έννοια.
Οι συζητήσεις ανέδειξαν έναν κόσμο σε μετάβαση όχι σε κατάρρευση. Οι ηγεσίες των μεγάλων επιχειρήσεων μίλησαν με σαφήνεια για την ανάγκη σταθερότητας προβλεψιμότητας και κράτους δικαίου αναγνωρίζοντας ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη. Η ίδια η διατύπωση αυτών των αιτημάτων αποτελεί ένδειξη ότι το σύστημα αναζητά νέες ισορροπίες και δεν αρκείται πλέον στην αυτοματοποίηση των παλιών βεβαιοτήτων.
Το πρώτο ουσιαστικό μήνυμα είναι ότι η Ευρώπη δείχνει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η αμφισβήτηση των διατλαντικών σταθερών λειτούργησε ως αφύπνιση και όχι ως παράλυση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντιλαμβάνονται πλέον την ανάγκη ταχύτερης λήψης αποφάσεων και πιο συνεκτικής στρατηγικής. Η αναζήτηση τρόπων για ισχυρότερη πολιτική και οικονομική αυτενέργεια αποτελεί ένδειξη ωρίμανσης μέσα σε έναν πιο απαιτητικό κόσμο.
Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά την παγκόσμια οικονομία που αλλάζει μορφή. Ο γεωπολιτικός κατακερματισμός συνοδεύεται από νέες ευκαιρίες συνεργασιών. Οι αλυσίδες εφοδιασμού γίνονται πιο ανθεκτικές οι επενδύσεις πιο στοχευμένες και οι περιφερειακές συμμαχίες αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Η παγκοσμιοποίηση δεν υποχωρεί αλλά επανασχεδιάζεται με όρους μεγαλύτερης ασφάλειας και διαφοροποίησης.
Στο πεδίο της ενέργειας οι διαφωνίες ανέδειξαν και τη δυναμική της καινοτομίας. Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις η συζήτηση δεν περιστράφηκε γύρω από το αν αλλά πώς θα προχωρήσει η μετάβαση. Οι αριθμοί είναι μεγάλοι αλλά αντίστοιχα μεγάλες είναι και οι τεχνολογικές δυνατότητες. Η πράσινη ενέργεια παραμένει κεντρικός άξονας και η συζήτηση πλέον εστιάζει στην ταχύτητα στην αποδοτικότητα και στη δίκαιη χρηματοδότησή της.
Ιδιαίτερη βαρύτητα απέκτησε το ζήτημα της ανισότητας όχι ως περιθωριακή κοινωνική ανησυχία αλλά ως βασικός παράγοντας οικονομικής σταθερότητας. Το γεγονός ότι κορυφαίοι τραπεζικοί και θεσμικοί παράγοντες το αναγνωρίζουν ως τον μεγαλύτερο μακροοικονομικό κίνδυνο αποτελεί ένα σημαντικό βήμα. Η σύνδεση της ανάπτυξης με την κοινωνική συνοχή μπαίνει πλέον ανοιχτά στο τραπέζι και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πιο συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές στο επόμενο διάστημα.
Το Νταβός του 2026 δεν έδωσε έτοιμες λύσεις. Έδειξε όμως κάτι εξίσου σημαντικό έναν κόσμο που αναγνωρίζει τα όριά του και αναζητά νέους τρόπους συνεννόησης. Η εμπιστοσύνη μπορεί να δοκιμάζεται αλλά παραμένει ενεργό ζητούμενο. Και σε έναν κόσμο πολλαπλών κρίσεων αυτό από μόνο του αποτελεί μια συγκρατημένη αλλά ουσιαστική αισιοδοξία.
