Η ελληνική αγορά εργασίας αλλάζει με ταχύτητα που προκαλεί ανησυχία. Πίσω από τους αριθμούς που συχνά παρουσιάζονται ως θετικοί, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενους. Οι λεγόμενες σιωπηλές απολύσεις, η πίεση για παραίτηση, οι συμβάσεις λίγων μηνών και η ανασφάλεια έχουν γίνει καθημερινότητα σε πολλούς κλάδους.
Εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι καλούνται να αντέξουν εξαντλητικά ωράρια, αυξημένες απαιτήσεις και χαμηλές αμοιβές, με την απειλή ότι αν δεν συμμορφωθούν, η πόρτα της εξόδου είναι ανοιχτή. Σε αρκετές περιπτώσεις, αντί για επίσημη απόλυση, χρησιμοποιείται η μέθοδος της ψυχολογικής πίεσης ώστε ο υπάλληλος να οδηγηθεί μόνος του σε παραίτηση.
Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η θέση των νέων ανθρώπων που προσπαθούν να χτίσουν το μέλλον τους. Πτυχιούχοι με προσόντα, ξένες γλώσσες και εμπειρία, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε δουλειές χωρίς προοπτική. Οι μισθοί δεν επαρκούν για ενοίκιο, λογαριασμούς και βασικές ανάγκες, ενώ η απόκτηση οικογένειας μοιάζει για πολλούς μακρινό όνειρο.
Στον χώρο της εστίασης, του εμπορίου και των υπηρεσιών, οι ελλείψεις προσωπικού είναι εμφανείς. Ωστόσο, πολλοί εργοδότες δηλώνουν ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους, την ώρα που υποψήφιοι αναφέρουν ότι αρνούνται θέσεις με εξαντλητικά ωράρια και αμοιβές που δεν ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής. Το χάσμα μεγαλώνει και η σύγκρουση φαίνεται αναπόφευκτη.
Ειδικοί στην αγορά εργασίας τονίζουν ότι η ποιότητα της απασχόλησης είναι πλέον το μεγάλο ζητούμενο. Δεν αρκεί να υπάρχουν θέσεις εργασίας, όταν αυτές δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση και σταθερότητα. Η συνεχής εναλλαγή προσωπικού κοστίζει και στις επιχειρήσεις, καθώς χάνεται εμπειρία και παραγωγικότητα.
Την ίδια στιγμή, η τηλεργασία και η ψηφιακή εποχή δημιούργησαν νέες ευκαιρίες αλλά και νέες παγίδες. Πολλοί εργαζόμενοι δηλώνουν ότι είναι διαθέσιμοι όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς σαφή όρια ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική ζωή. Η κούραση, το άγχος και η επαγγελματική εξουθένωση αυξάνονται.
Το ερώτημα πλέον είναι αν η Ελλάδα μπορεί να κρατήσει τη νέα γενιά της. Χιλιάδες νέοι συνεχίζουν να αναζητούν καλύτερες συνθήκες στο εξωτερικό, θεωρώντας πως εδώ δεν υπάρχει σταθερό έδαφος για να χτίσουν ζωή και καριέρα. Το φαινόμενο της φυγής επιστρέφει με νέα μορφή.
Η κοινωνία ζητά λύσεις και όχι προσωρινά μπαλώματα. Δίκαιοι μισθοί, σεβασμός στον εργαζόμενο, σταθερές συμβάσεις και πραγματικές ευκαιρίες εξέλιξης είναι το στοίχημα της επόμενης ημέρας. Αν δεν κερδηθεί, το κόστος θα είναι βαρύ για όλους.
