Φτωχότερος είναι από σήμερα ο ελληνικός κινηματογράφος, καθώς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών η Τζένη Ζαχαροπούλου, μία ηθοποιός που συνέδεσε το όνομά της με τη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά και συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής.
Η αγαπημένη ηθοποιός άφησε την τελευταία της πνοή τα ξημερώματα της Πέμπτης 2 Ιουλίου, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και σε όσους τη γνώρισαν μέσα από τη μακρόχρονη πορεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Γεννημένη το 1941, η Τζένη Ζαχαροπούλου αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κατσέλη και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της διαδρομή δίπλα στον σπουδαίο σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη, με τον οποίο πραγματοποίησε πολυετείς περιοδείες στο εξωτερικό παρουσιάζοντας έργα του κλασικού ρεπερτορίου.
Η αναγνωρισιμότητα ήρθε λίγο αργότερα μέσα από τις συνεργασίες της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στο πλευρό των κορυφαίων κωμικών του ελληνικού κινηματογράφου, συμμετέχοντας σε ταινίες που αγαπήθηκαν από το κοινό και παραμένουν διαχρονικές.
Παράλληλα, άφησε έντονο το αποτύπωμά της και στη μικρή οθόνη, συμμετέχοντας σε επιτυχημένες τηλεοπτικές παραγωγές όπως οι «Γιούγκερμαν», «Πανθέοι», «Η γειτονιά μας» και «Οι Φρουροί της Αχαΐας», επιβεβαιώνοντας το εύρος του υποκριτικού της ταλέντου.
Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάιο στο «Σπίτι του Ηθοποιού», όπου έδωσε το «παρών» στην εκδήλωση – αφιέρωμα για τον Γιώργο Μαρίνο, στη μουσική σκηνή που φέρει το όνομά του. Παρά την επιβαρυμένη κατάσταση της υγείας της, θέλησε να τιμήσει με την παρουσία της έναν άνθρωπο με τον οποίο είχε συνδεθεί καλλιτεχνικά.
Η φιλμογραφία της περιλαμβάνει σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων οι ταινίες «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), «Η λεωφόρος της προδοσίας» (1969), «Ορατότης μηδέν» (1969), «Ένα αστείο κορίτσι» (1970), «Η κόρη του ήλιου» (1971), «Τροχονόμος… Βαρβάρα» (1981), «Θανάσης, ο αισιόδοξος» (1989) και «Κόκκινο τριαντάφυλλο σου έκοψα» (1993).
Με την απώλειά της κλείνει ακόμη ένα σημαντικό κεφάλαιο για τη γενιά των ηθοποιών που υπηρέτησαν με συνέπεια και ήθος τον ελληνικό κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω τους έργο που εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει το κοινό.
