Αν ο έρωτας είναι τυφλός, η ανθοδέσμη του είναι παγκοσμιοποιημένη. Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, οι Αμερικανοί θα ξοδέψουν 3,1 δισεκατομμύρια δολάρια σε λουλούδια, νέο ρεκόρ, σύμφωνα με το National Retail Federation. Και κάπου ανάμεσα σε καρδούλες, σοκολατάκια και «για πάντα», κρύβεται μια εφοδιαστική αλυσίδα που θα ζήλευε και πετρελαϊκή.
Το CNN αποκαλύπτει το «αόρατο» ταξίδι της κάθε τριανταφυλλένιας δήλωσης αγάπης: χιλιάδες χιλιόμετρα από θερμοκήπια της Κολομβίας και του Ισημερινού μέχρι τα αμερικανικά βάζα. Γιατί; Επειδή εκεί ανθίζει –κυριολεκτικά– η βαριά βιομηχανία του ρομαντισμού.
Μόνο από την Κολομβία προστέθηκαν σχεδόν 300 επιπλέον πτήσεις για να καλύψουν τη ζήτηση. Η Avianca μετέφερε πάνω από 19.000 τόνους λουλουδιών, καταγράφοντας αύξηση 6% σε σχέση με πέρυσι. Σκεφτείτε το: 19.000 τόνοι «σ’ αγαπώ», στοιβαγμένοι σε cargo.
Η πλειονότητα αυτών των λουλουδιών προσγειώνεται στο Miami International Airport, το βασικό λιμάνι εισόδου και επιθεώρησης. Εκεί, μέσα σε ψυκτικούς θαλάμους και με ρολόγια που μετρούν αντίστροφα (η φρεσκάδα δεν περιμένει), περνούν από εξονυχιστικούς ελέγχους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, βρέθηκαν μέχρι και 600 διαφορετικά παράσιτα. Γιατί ο έρωτας μπορεί να είναι γλυκός, αλλά η βιοασφάλεια είναι σοβαρή υπόθεση.
Σαν να μην έφταναν τα καύσιμα, τα ψυγεία και τα τέλη αεροδρομίου, πλανάται και η απειλή δασμών 10% από την κυβέρνηση του Donald Trump για Κολομβία και Ισημερινό. Αν εφαρμοστούν, το κόστος θα μετακυλιστεί πού αλλού; στον καταναλωτή.
Με απλά λόγια, το φετινό «αγάπη μου, σου πήρα τριαντάφυλλα» μπορεί να συνοδεύεται από μια ελαφριά… οικονομική ταχυκαρδία. Γιατί ο έρωτας κοστίζει. Και όταν περνά από τελωνείο, κοστίζει λίγο παραπάνω.
Περίπου το 80% των κομμένων λουλουδιών που πωλούνται στις ΗΠΑ αυτή την περίοδο προέρχονται από τη Λατινική Αμερική. Η Κολομβία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας λουλουδιών στον κόσμο, με τον Ισημερινό να ακολουθεί δυναμικά. Υψόμετρο, ήπιο κλίμα, φθηνότερα εργατικά, η γεωγραφία γίνεται σύμμαχος του πάθους.
Κι έτσι, το τριαντάφυλλο που θα καταλήξει σε ένα ραντεβού στο Σικάγο ή στη Νέα Υόρκη, ξεκίνησε τη διαδρομή του στις Άνδεις. Κόπηκε χαράματα, μπήκε σε ψυκτικό θάλαμο, φόρεσε… διαβατήριο και πέταξε πάνω από σύνορα και ωκεανούς. Όλα αυτά για να αντέξει μερικές ημέρες στο βάζο και, αν είναι τυχερό, να μείνει σε μια ανάμνηση.
Πίσω από την καρτ-ποστάλ του Αγίου Βαλεντίνου κρύβονται εργάτες θερμοκηπίων που δουλεύουν πυρετωδώς από τον Ιανουάριο, αεροπορικές εταιρείες που μετατρέπουν τον Φεβρουάριο σε high season cargo, τελωνειακοί που ψάχνουν για έντομα πιο σχολαστικά απ’ ό,τι ο ερωτευμένος για σημάδια αδιαφορίας.
Κι όμως, στο τέλος της ημέρας, όλα συνοψίζονται σε μια στιγμή, κάποιος χτυπά το κουδούνι, παραδίδει μια ανθοδέσμη και λέει «Χρόνια Πολλά». Κανείς δεν σκέφτεται τις 300 πτήσεις ή τους πιθανούς δασμούς. Γιατί ο έρωτας μπορεί να περνά από τις Άνδεις, το Μαϊάμι και το τελωνείο, αλλά καταλήγει κατευθείαν στην καρδιά.
