Η εξόντωση του Αλί Λαριτζανί δεν ήταν μια αιφνιδιαστική πράξη αλλά το αποτέλεσμα μιας επιχείρησης που φαίνεται να ακολούθησε βήμα προς βήμα το ίδιο μοντέλο με εκείνο που αποδόθηκε στη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ. Σε μια περίοδο που η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακωνόταν και οι εκτιμήσεις για την πορεία των εξελίξεων έδειχναν να ευνοούν τους σχεδιασμούς των Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου, η επιχείρηση αυτή ήρθε να επιβεβαιώσει μια στρατηγική που βασίζεται στην ακρίβεια και την υπομονή.
Το κρίσιμο σημείο φαίνεται πως ήταν ένα και μόνο λάθος. Μια δημόσια εμφάνιση στους δρόμους της Τεχεράνης, μια κίνηση που σύμφωνα με εκτιμήσεις αποδόθηκε σε αίσθημα ασφάλειας ή και αλαζονείας. Εκείνη τη στιγμή ήταν αρκετή για να ενεργοποιηθεί ένας πολυεπίπεδος μηχανισμός παρακολούθησης, με δορυφόρους, τηλεπικοινωνιακές υποκλοπές και ανθρώπινα δίκτυα στο έδαφος να συνθέτουν μια πλήρη εικόνα των κινήσεών του.
Από τη στιγμή που ο στόχος «κλείδωσε», η επιχείρηση πέρασε στο επόμενο στάδιο. Κάθε μετακίνηση καταγραφόταν, κάθε επαφή αξιολογούνταν, μέχρι να εντοπιστεί η πιο ευάλωτη στιγμή. Αυτή ήρθε όταν επιβεβαιώθηκε ότι ο Αλί Λαριτζανί βρισκόταν στο σπίτι του μαζί με τον γιο του. Τότε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δόθηκε το πράσινο φως για την τελική φάση.
Η επιχείρηση εκδηλώθηκε με συντονισμένες κινήσεις αντιπερισπασμού σε διαφορετικά σημεία, με στόχο να διασπαστεί η προσοχή των αμυντικών μηχανισμών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εκδηλώθηκε το καίριο πλήγμα από μαχητικό αεροσκάφος υψηλής τεχνολογίας, το οποίο καθοδηγήθηκε με απόλυτη ακρίβεια μέσω προηγμένων δορυφορικών συστημάτων, χωρίς περιθώρια αντίδρασης.
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο και καθοριστικό. Για πολλούς, δεν αποτέλεσε έκπληξη αλλά επιβεβαίωση μιας μεθόδου που επαναλαμβάνεται με ψυχρή συνέπεια. Σε αυτό το πλαίσιο, το κρίσιμο λάθος δεν ήταν απλώς μια στιγμή απροσεξίας, αλλά ο καταλύτης που μετέτρεψε την παρακολούθηση σε τελική πράξη.
