«Γαλάζιο Μονοπάτι – O Ultimo Azul»
Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο για ένα διαφορετικό river movie αυτογνωσίας
Η νέα ταινία του Βραζιλιάνου δημιουργού Gabriel Mascaro, με τίτλο «Γαλάζιο Μονοπάτι – O Último Azul», αποτελεί μια από τις πιο συζητημένες κινηματογραφικές αφίξεις της χρονιάς. Ένα τρυφερό αλλά ταυτόχρονα προκλητικό ταξίδι αντίστασης και προσωπικής επανάστασης, που απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στην 75η διοργάνωση του Berlin International Film Festival, καθώς και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής και των Κριτικών της Berliner Morgenpost.
Ταυτότητα Ταινίας
Σκηνοθεσία: Gabriel Mascaro
Σενάριο: Gabriel Mascaro, Tiberio Azul, Murilo Hauser
Πρωταγωνιστούν: Denise Weinberg, Rodrigo Santoro, Myriam Socarras
Φωτογραφία: Guillermo Garza
Μοντάζ: Omar Guzmán, Sebastián Sepúlveda
Μουσική: Memo Guerra
Χώρες παραγωγής: Βραζιλία, Μεξικό, Ολλανδία, Χιλή
Διάρκεια: 85’
Προβολές: Δευτέρα 19:00 & Τρίτη 21:30
Μια δυστοπία με ανθρώπινο πρόσωπο
Σε ένα κοντινό – και ανατριχιαστικά αναγνωρίσιμο – μέλλον, η κυβέρνηση της Βραζιλίας επιβάλλει την υποχρεωτική «απόσυρση» των ηλικιωμένων από την κοινωνική ζωή. Με πρόσχημα την οικονομική ανάπτυξη και το «ευ ζην», δημιουργεί αποικίες-μονάδες περίθαλψης όπου οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας οδηγούνται υπό καθεστώς επιτήρησης. Η απειλή της «Αποικίας» πλανάται ως οριστική εξορία.
Η 77χρονη Τερέζα, εργάτρια σε εργοστάσιο επεξεργασίας κρέατος αλιγάτορα, χάνει τη δουλειά της και τίθεται υπό την κηδεμονία της κόρης της. Αντί να υποταχθεί, δραπετεύει. Επιβιβάζεται σε μια ημιπαράνομη βάρκα στον Αμαζόνιο, αποφασισμένη να πραγματοποιήσει ένα φαινομενικά απλό, αλλά βαθιά υπαρξιακό όνειρο: να πετάξει έστω μία φορά με αεροπλάνο.
Το ποτάμι γίνεται το γαλάζιο της μονοπάτι ένας υδάτινος δρόμος ελευθερίας μέσα σε μια κοινωνία που ασφυκτιά υπό έναν σύγχρονο ολοκληρωτισμό.
River movie αυτογνωσίας
Ο Μασκάρο, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το «Neon Bull», ανήκει στη λεγόμενη «Σχολή της Ρεσίφε» και διακρίνεται για το βλέμμα του πάνω στη βραζιλιάνικη κοινωνία. Στο «Γαλάζιο Μονοπάτι» αξιοποιεί τα στοιχεία της δυστοπίας και του μαγικού ρεαλισμού όχι για εντυπωσιασμό, αλλά για να χτίσει μια πολιτική αλληγορία γεμάτη τρυφερότητα.
Η κάμερα κινηματογραφεί γοητευτικά τις παράκτιες περιοχές και τους παραποτάμους του Αμαζονίου, μετατρέποντας το τοπίο σε πρωταγωνιστή. Στον δρόμο της η Τερέζα συναντά αλλόκοτους αλλά βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες, βιώνοντας λυτρωτικές εμπειρίες που μεταμορφώνουν το ταξίδι της σε οδύσσεια προσωπικής αφύπνισης.
Η ερμηνεία της Denise Weinberg είναι συγκλονιστική — βραβεύτηκε τόσο στο Guadalajara International Film Festival όσο και στα Golden Panda Awards, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική παρουσία της σε έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στην ευαλωτότητα και την ατσάλινη αποφασιστικότητα.
Η ταινία μετρά ήδη 7 βραβεία και 7 υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων:
Αργυρή Άρκτος, Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής & Βραβείο Κριτικών – Berlin International Film Festival
2 Βραβεία (Καλύτερης Ταινίας & Α΄ Γυναικείου Ρόλου) – Guadalajara International Film Festival
Βραβείο Κριτικών Νεότητας – Valladolid International Film Festival
Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου – Golden Panda Awards
Μια πολιτική αλληγορία γεμάτη ελπίδα
Κάπου ανάμεσα σε δυστοπία επιστημονικής φαντασίας και τρυφερό «coming of old age» δράμα, το «Γαλάζιο Μονοπάτι» μιλά για την ελευθερία όταν όλα μοιάζουν προκαθορισμένα. Θίγει τη βία της κοινωνικής περιθωριοποίησης των ηλικιωμένων, αλλά ταυτόχρονα υψώνει έναν ύμνο στη ζωή που δεν παύει ποτέ να ζητά νέες εμπειρίες.
Ο Μασκάρο μετατρέπει τη δυστοπία σε θερμοκοιτίδα εξέγερσης. Το μπλε του ποταμού δεν είναι απλώς χρώμα· είναι υπόσχεση διαφυγής. Και η Τερέζα, με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό, μας θυμίζει ότι η ελευθερία δεν έχει ηλικία.
