Το πολιτικό σκηνικό της χώρας θερμαίνεται μέρα με τη μέρα πριν εισέλθει σε φάση ακραίας πόλωσης, στο επίκεντρο δεν βρίσκεται η μάχη για την εξουσία αλλά ένας αδυσώπητος πόλεμος φθοράς στην αυλή της αντιπολίτευσης, όταν στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ συγκρούονται για το ποιος έχασε περισσότερο στις εκλογικές αναμετρήσεις με τον Μητσοτάκη, αυτό δείχνει απελπισία και ομολογία κατωτερότητας.
Η πρόσφατη κινητικότητα με τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία ενός κόμματος που θα νικήσει τον Μητσοτάκη φαίνεται μάλλον αστεία, ποτέ στη σύγχρονη πολιτική ιστορία πρώην πρωθυπουργός που υπέστη συντριβή δεν κατάφερε να κερδίσει τον αντίπαλο από τον οποίο έχασε, στην πραγματικότητα ο Τσίπρας ποντάρει στη μετά Μητσοτάκη εποχή για να ηγηθεί κάποιου σχήματος συνεργασίας, αντίστοιχα ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε στην εξουσία το 1993 κερδίζοντας τον Μητσοτάκη μετά από ήττες, ας το έχει υπόψη του ο Τσίπρας που στηρίζεται σε συμφέροντα που του υπόσχονται ότι μπορεί να αναδειχθεί ισχυρός αντίπαλος.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό αυθεντικό αντίπαλο της κυβέρνησης, πίσω από τις κουίντες μεγάλα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα αναζητούν τον ιδανικό πολιορκητικό κριό για να πλήξουν το Μέγαρο Μαξίμου, ίσως όμως να τους βολεύει η ύπαρξη δύο αδύναμων για να επιτύχουν τους στόχους τους, η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι αυτή η τεχνητή ώθηση μπορεί να φέρει αντίθετο αποτέλεσμα, αντί για κοινό μέτωπο κατά της Νέας Δημοκρατίας στήνεται μια ρωμαϊκή αρένα όπου οι δύο διεκδικητές της κεντροαριστερής πρωτοκαθεδρίας θα αναγκαστούν να εξοντώσουν αλλήλους.
Η σύγκρουση Ανδρουλάκη και Τσίπρα για την κατάκτηση του θρόνου της αντιπολίτευσης και το αργυρό μετάλλιο είναι αναπόφευκτη, η μάχη για την ανατροπή του Μητσοτάκη θα εξελιχθεί σε αλληλοεξόντωση των αντιπάλων, στο προσκήνιο βρίσκεται η σκληρή μάχη για τη δεύτερη θέση, ο Ανδρουλάκης με το ΠΑΣΟΚ σταθερά στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων προσπαθεί να δείξει ότι μόνο το κόμμα του μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση, ενώ ο Τσίπρας επιχειρεί δυναμική επαναφορά με νέες εμφανίσεις και προετοιμασία νέου φορέα για να διεμβολίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους, στην ουσία ο στόχος του δεν είναι η ανατροπή του Μητσοτάκη αλλά η πολιτική καθυπόταξη του Ανδρουλάκη, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί σε πόλεμο.
Μεγάλα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα προβάλλουν τις κινήσεις των δύο ηγετών για να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα, χρησιμοποιούν τους ηγέτες της Κεντροαριστεράς ως μπροστινούς σε έναν άτυπο πόλεμο φθοράς για να ροκανίσουν τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, να προκαλέσουν αστάθεια και να οδηγήσουν τη χώρα σε κυβερνήσεις συνεργασίας που θα ελέγχονται ευκολότερα, η σύγκρουση θα κριθεί στην εκλογική αρένα, οι δύο αντίπαλοι θα αναγκαστούν να “φαγωθούν” καθώς απευθύνονται στην ίδια εκλογική δεξαμενή, κάθε ποσοστιαία μονάδα που κερδίζει ο Τσίπρας αφαιρείται από το ΠΑΣΟΚ ή τα υπόλοιπα αριστερά σχήματα, οι μονομάχοι αντί να πλήττουν την κυβέρνηση αναλώνονται σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο.
Η διαίρεση στην Κεντροαριστερά ευνοεί τον Μητσοτάκη που παραμένει κυρίαρχος, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί προβάδισμα 29-30%, οι διώκτες της μάχονται σε χαμηλά ποσοστά, ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης ακυρώνει την ανάδειξη ισχυρού αντίπαλου, η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα μοιραίο ξεκαθάρισμα λογαριασμών, τα οικονομικά συμφέροντα που επένδυσαν σε αντι-Μητσοτακικό πόλο βλέπουν τα πονταρίσματά τους να χάνονται σε διαμάχες.
Το επόμενο διάστημα η ένταση θα κορυφωθεί, ο Τσίπρας θα εντείνει τις περιοδείες και τις ιδεολογικές πλατφόρμες για να δείξει την υπεροχή του στην ανανέωση, ο Ανδρουλάκης θα απαντήσει με θεσμικές πρωτοβουλίες και κοινοβουλευτική αντεπίθεση, ο Μητσοτάκης θα παρακολουθεί από τον καναπέ εκμεταλλευόμενος τη διάσπαση των αντιπάλων, αλλά δεν μπορεί να είναι άνετος καθώς η ζημιά μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή, ο μόνος που κερδίζει όταν δύο αντίπαλοι χτυπιούνται ανελέητα είναι αυτός που βλέπει το παιχνίδι από την εξέδρα χωρίς να τον απασχολεί ποιος θα φάει περισσότερο ξύλο.
