Λίγες ώρες μετά την κορύφωση του Πατρινού Καρναβαλιού, όταν οι φλόγες από την καύση του Καρνάβαλου έσβησαν και το πλήθος άρχισε να διαλύεται, το κέντρο της Πάτρας βρέθηκε αντιμέτωπο με μια εικόνα που δεν θυμίζει γιορτή αλλά εγκατάλειψη και ασυδοσία. Η νύχτα προχώρησε, τα ρολόγια έδειχναν περασμένα μεσάνυχτα και η Μαιζώνος άρχισε να αποκαλύπτει ένα άλλο πρόσωπο.
Μια ομάδα νεαρών, μεθυσμένοι ή απλώς προκλητικοί, επιτέθηκαν σε ένα νεαρό δέντρο στον πεζόδρομο. Με μπουνιές και κλοτσιές το λύγισαν, το έσπασαν και τελικά το ξερίζωσαν, σηκώνοντάς το στα χέρια τους σαν τρόπαιο. Το περιέφεραν επιδεικτικά μπροστά από καταστήματα και καφετέριες, υπό τα έκπληκτα βλέμματα πολιτών που παρακολουθούσαν χωρίς να μπορούν ή να τολμούν να αντιδράσουν.
Η εικόνα όμως δεν περιορίστηκε στη Μαιζώνος. Στην Πλατεία Γεωργίου Α΄, στα συντριβάνια που αποτελούν σημείο αναφοράς για το ιστορικό κέντρο, η κατάσταση ήταν εξίσου απογοητευτική. Νεαροί ανέβηκαν πάνω στις κατασκευές, μπήκαν μέσα, πέταξαν αντικείμενα και σκουπίδια, αδιαφορώντας για ζημιές και φθορές. Γεμίζοντας τα με απορρίμματα, η εικόνα της πλατείας, λίγες ώρες μετά το τέλος της γιορτής, θύμιζε χώρο εγκαταλελειμμένο.
Το ξημέρωμα αποκάλυψε το μέγεθος της φθοράς. Σπασμένες πλάκες, καθιζήσεις σε διάφορα σημεία, λιμνάζοντα νερά μέσα σε λακκούβες, παρτέρια κατεστραμμένα και φυτά ξεριζωμένα ή μαραμένα.
Την ίδια στιγμή, ο πεζόδρομος λειτουργούσε ουσιαστικά ως δρόμος κυκλοφορίας οχημάτων, καθώς τροχοφόρα διέρχονταν ανενόχλητα όλο το εικοσιτετράωρο. Ο χώρος που σχεδιάστηκε για περίπατο και αναψυχή μετατράπηκε σε άτυπο οδικό άξονα.
Το καρναβάλι τελείωσε μέσα σε φώτα και χειροκροτήματα. Η επόμενη μέρα όμως αφήνει πίσω της ερωτήματα για την επόμενη ημέρα της μεγαλύτερης γιορτής της Πάτρας.
