Καμία απολύτως ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη πολύμηνη καθυστέρηση στην αποζημίωση των αλιέων του Παγασητικού Κόλπου ξεκαθαρίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αποδίδοντας πλήρως και χωρίς αστερίσκους την ευθύνη στην Ελληνική Κυβέρνηση.
Η απάντηση της εκτελεστικής αντιπροέδρου της Κομισιόν, Teresa Ribera, σε κοινοβουλευτική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σάκη Αρναούτογλου, λειτουργεί ως πολιτικός καταλύτης, διαλύοντας το αφήγημα περί «ευρωπαϊκών καθυστερήσεων» και φέρνοντας στο προσκήνιο μια σκληρή πραγματικότητα: τα κονδύλια υπάρχουν, τα εργαλεία υπάρχουν, αλλά δεν ενεργοποιούνται.
Σύμφωνα με την Κομισιόν, οι ενισχύσεις ήσσονος σημασίας (de minimis) στον τομέα της αλιείας δεν απαιτούν καμία έγκριση από τις Βρυξέλλες και μπορούν να χορηγηθούν άμεσα από το κράτος-μέλος. Παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση εξήγγειλε αποζημιώσεις ήδη από τον Νοέμβριο του 2024 και εξέδωσε τη σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση, μέχρι σήμερα οι πληγέντες αλιείς παραμένουν χωρίς εισόδημα, εγκλωβισμένοι σε μια ανεξήγητη διοικητική αδράνεια.
«Η Κομισιόν λέει ξεκάθαρα αυτό που οι αλιείς βιώνουν καθημερινά: τα χρήματα υπάρχουν, αλλά η Κυβέρνηση δεν τα δίνει», υπογραμμίζει ο Σάκης Αρναούτογλου, μιλώντας για μια κατάσταση που συνιστά όχι γραφειοκρατικό ατύχημα, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή.
Ο ευρωβουλευτής προειδοποιεί ότι η καθυστέρηση αυτή απειλεί ευθέως τη βιωσιμότητα των μικρών παράκτιων κοινοτήτων της Μαγνησίας, διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό και αντιστρατεύεται τους ίδιους τους στόχους της δίκαιης μετάβασης που η Ευρωπαϊκή Ένωση προτάσσει για τον αλιευτικό τομέα.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η επισήμανση της Επιτροπής ότι, πέραν των εθνικών ενισχύσεων de minimis, η Ελλάδα διαθέτει και πρόσθετα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Θάλασσας, Αλιείας και Υδατοκαλλιέργειας (ΕΤΘΑΥ), με δυνατότητα χρηματοδότησης έως και 100% για την αλιεία μικρής κλίμακας – εργαλεία τα οποία επίσης παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτα.
«Όταν μια κυβέρνηση δεν ενεργοποιεί ούτε τα εθνικά ούτε τα ευρωπαϊκά μέσα στήριξης σε μια τόσο σοβαρή περιβαλλοντική και κοινωνική κρίση, τότε δεν μιλάμε για αδυναμία. Μιλάμε για επιλογή. Και αυτή την επιλογή την πληρώνουν οι αλιείς του Παγασητικού», καταλήγει ο Σάκης Αρναούτογλου.
Το πολιτικό ερώτημα πλέον είναι σαφές και αμείλικτο: για πόσο ακόμη θα περιμένουν οι άνθρωποι της θάλασσας μια στήριξη που, σύμφωνα με την ίδια την Κομισιόν, θα έπρεπε ήδη να έχει δοθεί;
