Υπάρχουν θεατρικά έργα που δεν ζητούν απλώς την προσοχή σου. Την απαιτούν.
Σε τραβούν από το μανίκι και σε οδηγούν σε ερωτήματα που συνήθως αποφεύγουμε, γιατί πονάνε, γιατί φοβίζουν, γιατί μας εκθέτουν. Η «Σκυλίσια Ζωή» είναι ένα από αυτά.
Με όχημα το μαύρο χιούμορ, την τρυφερότητα και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, η παράσταση αγγίζει χωρίς φόβο τα μεγάλα, άβολα θέματα: την αγάπη, την αρρώστια, τον φόβο της απώλειας και τον θάνατο. Θέτει ερωτήματα που δεν προσφέρονται για εύκολες απαντήσεις και δοκιμάζει τα όρια της ηθικής και της ανθρώπινης αντοχής.
Λίγο πριν την παρουσίαση της παράστασης στην Πάτρα, η σκηνοθέτιδα Αννέτα Παπαθανασίου μιλά στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση, για το πώς σκηνοθετείται η αμηχανία και το τραγικό χωρίς διδακτισμό, αλλά και για τον καταιγιστικό ρυθμό ενός έργου που δεν αφήνει τον θεατή ούτε να χαλαρώσει ούτε να κρυφτεί.
Η «Σκυλίσια Ζωή» ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και σε πολύ βαριά υπαρξιακά ζητήματα, όπως η αρρώστια και ο θάνατος. Πώς δουλέψατε σκηνοθετικά αυτή την ισορροπία ώστε η μαύρη κωμωδία να λειτουργεί χωρίς να χάνει τη συγκίνηση της;
Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε αυτή την ισορροπία σε όλη τη διάρκεια του έργου, γιατί στην πραγματικότητα έτσι είναι και η ίδια η ζωή: γελάμε και κλαίμε, δηλαδή ζούμε!
Στην παράστασή μας θίγονται θέματα που μας αφορούν άμεσα σήμερα, όπως οι σχέσεις, ο έρωτας και το διαζύγιο, αλλά και πιο δύσκολα και σκοτεινά ζητήματα, όπως η αρρώστια και ο θάνατος. Η συγγραφέας, η Μάρτα Μπουτσάκα, τα χειρίζεται δεξιοτεχνικά, με χιούμορ αλλά και μεγάλη ευαισθησία και εμείς την ακολουθήσαμε εστιάζοντας και στα δύο ανάλογα με τη σκηνή.
Οι δύο ήρωες συζητούν πολύ σοβαρά ζητήματα, όμως μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο βιώνουν την καθημερινότητά τους, αναδύεται αβίαστα το χιούμορ, το χαμόγελο αλλά και η συγκίνηση. Σκηνοθετικά, προσπαθήσαμε να μείνουμε πιστοί στο τραγελαφικό χιούμορ της συγγραφέως, χωρίς να χάνουμε ποτέ την ανθρώπινη διάσταση των χαρακτήρων.
Οι ήρωες, δύο αδέρφια, καλούνται να πάρουν αποφάσεις που αγγίζουν τα όρια της ηθικής και της αγάπης. Το ερώτημα «θα σκότωνες κάποιον που αγαπάς;» πώς λειτούργησε για εσάς ως σκηνοθέτιδα και τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Η συγγραφέας, σε αυτό το έργο, μας καθοδηγεί με τον δικό της τρόπο και εμείς την ακολουθούμε, υποστηρίζοντας το κείμενό της. Σκηνοθετικά, προσπαθήσαμε να εστιάσουμε ταυτόχρονα στο χιούμορ και στη συγκίνηση, ενώ σε σχέση με τα ακραία ηθικά ερωτήματα, επιλέξαμε να αφήσουμε χώρο στο κοινό να σκεφτεί και να αναρωτηθεί πώς θα λειτουργούσε σε παρόμοιες καταστάσεις.
Η συγγραφέας προτείνει λύσεις, αλλά η παράσταση προσκαλεί τους θεατές να προβληματιστούν και να πάρουν θέση. Θα ήθελα οι θεατές να φύγουν κρατώντας την ιδέα ότι ακόμη και στα πιο δύσκολα και βαριά ζητήματα μπορεί να υπάρχει χιούμορ, και ότι αξίζει να δίνουμε απλόχερα την αγάπη μας, μαζί με λίγη τρέλα.
Το έργο αποτελείται από 11 σκηνές με γρήγορες εναλλαγές και ανατροπές. Πόσο απαιτητικό ήταν αυτό το σχήμα στη σκηνοθεσία και στη δουλειά με τους δύο ηθοποιούς και τι πιστεύετε ότι προσφέρει αυτός ο ρυθμός στο σημερινό κοινό;
Στην εποχή μας, η ταχύτητα είναι στοιχείο που την καθορίζει. Διαβάζουμε γρήγορα ειδήσεις από το κινητό, στέλνουμε μηνύματα κόβοντας τις λέξεις, προτιμάμε μια βιντεοκλήση από μια συνάντηση από κοντά, γιατί «δεν προλαβαίνουμε». Βαριόμαστε εύκολα.
Για μένα ήταν σημαντικό ο θεατής να μην προλάβει να βαρεθεί, ούτε να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή, αλλά να αισθανθεί. Τη σκέψη, τη συζήτηση και την κριτική για την παράσταση θα ήθελα να τις κάνει στο τέλος, αφού αυτή ολοκληρωθεί.
Όταν πήρα το έργο στα χέρια μου, το διάβασα απνευστί, και αυτόν τον ρυθμό ήθελα να μεταδώσω. Ήταν ένα απαιτητικό πείραμα για τους ηθοποιούς, καθώς καλούνται να αλλάζουν άμεσα συναίσθημα, χώρο και χρόνο, αλλά πιστεύω ότι το αποτέλεσμα μάς δικαίωσε.
Η «Σκυλίσια Ζωή» παρουσιάζεται στην Πάτρα στις 7 Φεβρουαρίου 2026, στο Επίκεντρο + (Νόρμαν 16 & Αγίου Διονυσίου), και αφηγείται την ιστορία δύο αδερφών, του Αντώνη και της Στέλλας, που έρχονται αντιμέτωποι με αποφάσεις για τη ζωή, τον έρωτα, τις απιστίες, τα διαζύγια, την οικογένεια, τη μητέρα και, τελικά, τον θάνατο.
Μέσα από 11 σκηνές με γρήγορες εναλλαγές και διαρκείς ανατροπές, το έργο της Μάρτα Μπουτσάκα, σε σκηνοθεσία της Αννέτας Παπαθανασίου, δεν προσφέρει βεβαιότητες. Προσφέρει, όμως, κάτι πιο σπάνιο: την ευκαιρία να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να αναμετρηθούμε με ερωτήματα που μας αφορούν όλους ακόμη κι αν δεν τολμάμε πάντα να τα αρθρώσουμε.
«Γέλιο, τρέλα και θάνατος χωρίς φίλτρα.
Η Αννέτα Παπαθανασίου μιλά για τη “Σκυλίσια Ζωή”»
Υπάρχουν θεατρικά έργα που δεν ζητούν απλώς την προσοχή σου. Την απαιτούν.
Σε τραβούν από το μανίκι και σε οδηγούν σε ερωτήματα που συνήθως αποφεύγουμε, γιατί πονάνε, γιατί φοβίζουν, γιατί μας εκθέτουν. Η «Σκυλίσια Ζωή» είναι ένα από αυτά.
Με όχημα το μαύρο χιούμορ, την τρυφερότητα και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, η παράσταση αγγίζει χωρίς φόβο τα μεγάλα, άβολα θέματα: την αγάπη, την αρρώστια, τον φόβο της απώλειας και τον θάνατο. Θέτει ερωτήματα που δεν προσφέρονται για εύκολες απαντήσεις και δοκιμάζει τα όρια της ηθικής και της ανθρώπινης αντοχής.
Λίγο πριν την παρουσίαση της παράστασης στην Πάτρα, η σκηνοθέτιδα Αννέτα Παπαθανασίου μιλά στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση, για το πώς σκηνοθετείται η αμηχανία και το τραγικό χωρίς διδακτισμό, αλλά και για τον καταιγιστικό ρυθμό ενός έργου που δεν αφήνει τον θεατή ούτε να χαλαρώσει ούτε να κρυφτεί.
Η «Σκυλίσια Ζωή» ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και σε πολύ βαριά υπαρξιακά ζητήματα, όπως η αρρώστια και ο θάνατος. Πώς δουλέψατε σκηνοθετικά αυτή την ισορροπία ώστε η μαύρη κωμωδία να λειτουργεί χωρίς να χάνει τη συγκίνηση της;
Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε αυτή την ισορροπία σε όλη τη διάρκεια του έργου, γιατί στην πραγματικότητα έτσι είναι και η ίδια η ζωή: γελάμε και κλαίμε, δηλαδή ζούμε!
Στην παράστασή μας θίγονται θέματα που μας αφορούν άμεσα σήμερα, όπως οι σχέσεις, ο έρωτας και το διαζύγιο, αλλά και πιο δύσκολα και σκοτεινά ζητήματα, όπως η αρρώστια και ο θάνατος. Η συγγραφέας, η Μάρτα Μπουτσάκα, τα χειρίζεται δεξιοτεχνικά, με χιούμορ αλλά και μεγάλη ευαισθησία και εμείς την ακολουθήσαμε εστιάζοντας και στα δύο ανάλογα με τη σκηνή.
Οι δύο ήρωες συζητούν πολύ σοβαρά ζητήματα, όμως μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο βιώνουν την καθημερινότητά τους, αναδύεται αβίαστα το χιούμορ, το χαμόγελο αλλά και η συγκίνηση. Σκηνοθετικά, προσπαθήσαμε να μείνουμε πιστοί στο τραγελαφικό χιούμορ της συγγραφέως, χωρίς να χάνουμε ποτέ την ανθρώπινη διάσταση των χαρακτήρων.
Οι ήρωες, δύο αδέρφια, καλούνται να πάρουν αποφάσεις που αγγίζουν τα όρια της ηθικής και της αγάπης. Το ερώτημα «θα σκότωνες κάποιον που αγαπάς;» πώς λειτούργησε για εσάς ως σκηνοθέτιδα και τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Η συγγραφέας, σε αυτό το έργο, μας καθοδηγεί με τον δικό της τρόπο και εμείς την ακολουθούμε, υποστηρίζοντας το κείμενό της. Σκηνοθετικά, προσπαθήσαμε να εστιάσουμε ταυτόχρονα στο χιούμορ και στη συγκίνηση, ενώ σε σχέση με τα ακραία ηθικά ερωτήματα, επιλέξαμε να αφήσουμε χώρο στο κοινό να σκεφτεί και να αναρωτηθεί πώς θα λειτουργούσε σε παρόμοιες καταστάσεις.
Η συγγραφέας προτείνει λύσεις, αλλά η παράσταση προσκαλεί τους θεατές να προβληματιστούν και να πάρουν θέση. Θα ήθελα οι θεατές να φύγουν κρατώντας την ιδέα ότι ακόμη και στα πιο δύσκολα και βαριά ζητήματα μπορεί να υπάρχει χιούμορ, και ότι αξίζει να δίνουμε απλόχερα την αγάπη μας, μαζί με λίγη τρέλα.
Το έργο αποτελείται από 11 σκηνές με γρήγορες εναλλαγές και ανατροπές. Πόσο απαιτητικό ήταν αυτό το σχήμα στη σκηνοθεσία και στη δουλειά με τους δύο ηθοποιούς και τι πιστεύετε ότι προσφέρει αυτός ο ρυθμός στο σημερινό κοινό;
Στην εποχή μας, η ταχύτητα είναι στοιχείο που την καθορίζει. Διαβάζουμε γρήγορα ειδήσεις από το κινητό, στέλνουμε μηνύματα κόβοντας τις λέξεις, προτιμάμε μια βιντεοκλήση από μια συνάντηση από κοντά, γιατί «δεν προλαβαίνουμε». Βαριόμαστε εύκολα.
Για μένα ήταν σημαντικό ο θεατής να μην προλάβει να βαρεθεί, ούτε να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή, αλλά να αισθανθεί. Τη σκέψη, τη συζήτηση και την κριτική για την παράσταση θα ήθελα να τις κάνει στο τέλος, αφού αυτή ολοκληρωθεί.
Όταν πήρα το έργο στα χέρια μου, το διάβασα απνευστί, και αυτόν τον ρυθμό ήθελα να μεταδώσω. Ήταν ένα απαιτητικό πείραμα για τους ηθοποιούς, καθώς καλούνται να αλλάζουν άμεσα συναίσθημα, χώρο και χρόνο, αλλά πιστεύω ότι το αποτέλεσμα μάς δικαίωσε.
Η «Σκυλίσια Ζωή» παρουσιάζεται στην Πάτρα στις 7 Φεβρουαρίου 2026, στο Επίκεντρο + (Νόρμαν 16 & Αγίου Διονυσίου), και αφηγείται την ιστορία δύο αδερφών, του Αντώνη και της Στέλλας, που έρχονται αντιμέτωποι με αποφάσεις για τη ζωή, τον έρωτα, τις απιστίες, τα διαζύγια, την οικογένεια, τη μητέρα και, τελικά, τον θάνατο.
Μέσα από 11 σκηνές με γρήγορες εναλλαγές και διαρκείς ανατροπές, το έργο της Μάρτα Μπουτσάκα, σε σκηνοθεσία της Αννέτας Παπαθανασίου, δεν προσφέρει βεβαιότητες. Προσφέρει, όμως, κάτι πιο σπάνιο: την ευκαιρία να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να αναμετρηθούμε με ερωτήματα που μας αφορούν όλους ακόμη κι αν δεν τολμάμε πάντα να τα αρθρώσουμε.
