Σε μια βραδιά υψηλού πνευματικού αποτυπώματος παρουσιάστηκε στη «Στέγη Γραμμάτων- Κωστής Παλαμάς» η νέα ποιητική συλλογή της Αναστασίας Κλώνη, με τίτλο «Ανομολόγητα της Άνοιξης». Η εκδήλωση δεν περιορίστηκε σε μια τυπική βιβλιοπαρουσίαση· αποτέλεσε μια ουσιαστική συνάντηση λόγου, σκέψης και εσωτερικής αναζήτησης.
Για το βιβλίο και τη δημιουργό μίλησαν η συγγραφέας Παναγιώτα Π. Λάμπρη και η ποιήτρια Ειρήνη Μπόμπολη, φωτίζοντας διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές πτυχές της συλλογής.
Η Παναγιώτα Π. Λάμπρη στάθηκε στη στοχαστική διάσταση του έργου, επισημαίνοντας τη λιτότητα και τη συναισθηματική πειθαρχία της γραφής. Αναφέρθηκε στη δύναμη των «ανομολόγητων» σκέψεων που, μέσα από τον ποιητικό λόγο, μετατρέπονται σε συνειδητή πράξη αυτογνωσίας. Όπως υπογράμμισε, η συλλογή λειτουργεί ως μια διαδρομή εσωτερικής αφύπνισης, όπου η άνοιξη δεν αποτελεί εποχικό σύμβολο αλλά βαθιά υπαρξιακή μεταφορά.
Από την πλευρά της, η ποιήτρια Ειρήνη Μπόμπολη ανέδειξε τη ρυθμικότητα και την εσωτερική μουσικότητα των στίχων, εστιάζοντας στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη σιωπή και τον λόγο. Τόνισε πως η Κλώνη καταφέρνει να αποτυπώσει τις μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές και να τις μεταμορφώσει σε πυκνό ποιητικό χρόνο, όπου η απώλεια, η μνήμη και η ελπίδα συνυπάρχουν.
Την παρουσίαση συντόνισε η δημοσιογράφος του περιοδικού Πατρινόραμα – Hellenic, Ευτυχία Λαμπροπούλου, η οποία καθοδήγησε τη συζήτηση με στοχευμένες παρεμβάσεις και ουσιαστικά ερωτήματα, αναδεικνύοντας τον διάλογο γύρω από τη σύγχρονη ποιητική γραφή και τον ρόλο της στην εποχή μας. Ο συντονισμός συνέβαλε ώστε η εκδήλωση να εξελιχθεί σε μια ζωντανή ανταλλαγή απόψεων και όχι σε μονολογική ανάλυση.
Η ίδια η Αναστασία Κλώνη, εμφανώς συγκινημένη, μίλησε για την ανάγκη να δοθεί φωνή σε όσα μένουν ανείπωτα. Αναφέρθηκε στη διαδικασία της γραφής ως προσωπική κάθαρση, αλλά και ως πράξη επικοινωνίας με τον αναγνώστη. «Τα ανομολόγητα», σημείωσε, «δεν είναι αδυναμία· είναι η αφετηρία της αλήθειας μας».
Η βραδιά ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης, με το κοινό να συμμετέχει ενεργά και να επιβεβαιώνει πως η ποίηση εξακολουθεί να βρίσκει χώρο και χρόνο έκφρασης. Τα «Ανομολόγητα της Άνοιξης» αποτελούν μια ώριμη ποιητική πρόταση που συνομιλεί με τον εσωτερικό κόσμο του αναγνώστη και υπενθυμίζει πως κάθε άνοιξη ξεκινά πρώτα μέσα μας.
