Νεκρός εντοπίστηκε ο 74χρονος ορειβάτης που αγνοούνταν από το απόγευμα του Σαββάτου στο Βελούχι, βάζοντας τραγικό τέλος σε μια αγωνιώδη επιχείρηση αναζήτησης που κινητοποίησε δεκάδες διασώστες, πεζοπόρα τμήματα και εναέρια μέσα. Η σορός του Τάσου Αναστασιάδη βρέθηκε το μεσημέρι της Καθαράς Δευτέρας στη βόρεια πλευρά του βουνού, σε χαράδρα ιδιαίτερα δύσβατη και επικίνδυνη, σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου από το προκαθορισμένο σημείο όπου είχε συμφωνηθεί να περιμένει την υπόλοιπη ομάδα.
Ο 74χρονος συμμετείχε σε οργανωμένη ανάβαση 17 ατόμων με προορισμό την κορυφή του βουνού, ωστόσο κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες χάθηκαν τα ίχνη του μέσα σε πυκνή ομίχλη που σκέπασε την περιοχή. Οι καιρικές συνθήκες φέρεται να δυσχέραναν τον προσανατολισμό του, με αποτέλεσμα να κινηθεί προς τη βόρεια και πιο επικίνδυνη πλευρά, μια επιλογή που αποδείχθηκε μοιραία.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες της Καθαράς Δευτέρας σωστικά συνεργεία σάρωναν την περιοχή με τη συνδρομή drone, εστιάζοντας στην Ψηλή Κορφή, εκεί όπου εντοπίστηκαν τα τελευταία ίχνη του. Λίγο πριν το μεσημέρι οι έρευνες οδήγησαν στη σκληρή αλήθεια, η σορός του βρέθηκε μέσα στα χιόνια σε απότομο σημείο μεγάλου υψομέτρου και αμέσως ξεκίνησε η επιχείρηση ανάσυρσης.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε βαθιά θλίψη στην ορειβατική κοινότητα. Ο Τάσος Αναστασιάδης ήταν πρόεδρος του Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιώς, με πολυετή εμπειρία σε αναβάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με ηγετική παρουσία και ενεργό συμμετοχή σε αποστολές και δράσεις. Μετά τη συνταξιοδότησή του από τη ναυτιλία αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο βουνό, παραμένοντας σημείο αναφοράς για τους νεότερους ορειβάτες. Δεν ήταν τυχαίο ότι φίλοι και συνορειβάτες τον αποκαλούσαν καπετάνιο, ένα προσωνύμιο που συμβόλιζε το ναυτικό του παρελθόν αλλά και τη σταθερή καθοδήγηση που προσέφερε στις κορυφές.
Τα μηνύματα αποχαιρετισμού πλημμύρισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συνοδοιπόροι μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν ανέβαινε απλώς στα βουνά αλλά ανήκε σε αυτά, για μια μορφή που ταύτισε τη ζωή του με την ανάβαση, την επιμονή και την αγάπη για τη φύση. Το Βελούχι, που για δεκαετίες αποτέλεσε πεδίο δράσης και προσωπικής κατάκτησης, έγινε τελικά ο τόπος της τελευταίας του διαδρομής, αφήνοντας πίσω βαρύ πένθος σε συγγενείς, φίλους και στην ευρύτερη ορειβατική οικογένεια.
