Βαρύ πέπλο θλίψης απλώνεται γύρω από την υπόθεση του 47χρονου Λευτέρη Άκη Αξιώτη, που έληξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο, αφήνοντας πίσω ένα κενό που δεν μπορεί να καλυφθεί. Η αγωνία ημερών μετατράπηκε σε ανείπωτο πόνο, όταν η σορός που εντοπίστηκε στο Σχιστό ταυτοποιήθηκε και επιβεβαιώθηκε πως ανήκει στον άνθρωπο που αναζητούσε με σπαραγμό η μητέρα του.
Τα ίχνη του είχαν χαθεί από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν βγήκε για έναν καφέ, αφήνοντας πίσω το κινητό του τηλέφωνο και παίρνοντας μαζί του μόνο το πορτοφόλι του. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου για τον εντοπισμό του, ένας αγώνας που κράτησε ημέρες γεμάτες ελπίδα αλλά και φόβο. Η ενεργοποίηση του Silver Alert από τη Γραμμή Ζωής δεν έφερε αποτέλεσμα, ενώ η οικογένειά του απευθύνθηκε και στην εκπομπή Φως στο Τούνελ, όπου η μητέρα του απηύθυνε μια σπαρακτική έκκληση.
Λίγες ώρες μετά την προβολή της υπόθεσης, ήρθε η τραγική εξέλιξη. Μια γυναίκα εντόπισε τη σορό σε οικόπεδο στο Σχιστό και ειδοποίησε τις αρχές. Η επιβεβαίωση της ταυτότητας του Άκη έπεσε σαν κεραυνός, σκορπίζοντας ανείπωτη οδύνη στους δικούς του ανθρώπους, που μέχρι την τελευταία στιγμή κρατούσαν ζωντανή την ελπίδα.
Η μητέρα του, μέσα στον πόνο της, περιέγραψε έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη, έναν χαρακτήρα σπάνιο, χωρίς κακία, με αγάπη για τη μουσική και τη ζωή. Έναν άνθρωπο που συγχωρούσε εύκολα, που δεν κρατούσε θυμό, που έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε. Η σχέση του με τον θείο του, τον γνωστό μουσικοσυνθέτη Γιώργο Μανισαλή, υπήρξε καθοριστική, καθώς η μουσική ήταν κομμάτι της ψυχής του και τρόπος έκφρασης.
Ο Άκης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη άνθρωπος που χάθηκε, ήταν ένας κόσμος ολόκληρος για όσους τον γνώριζαν. Ένα παιδί, όπως τον αποκαλούσε η μητέρα του, γεμάτο φως, τρυφερότητα και ανθρωπιά. Η απουσία του αφήνει ένα βαθύ αποτύπωμα θλίψης, μια σιωπή που δύσκολα θα σπάσει, μια ιστορία που δεν θα ξεχαστεί.
