Υπάρχουν ζωές που δεν χωρούν στην κανονικότητα. Που σπάνε τα μέτρα, τρομάζουν την εποχή τους και πληρώνουν ακριβά το τίμημα της ευφυΐας τους.
Η ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά ήταν μια τέτοια ζωή. Ένα εκκρεμές ανάμεσα στο φως της δημιουργίας και στο σκοτάδι του εγκλεισμού. Ανάμεσα στο μάρμαρο και στο κελί. Ανάμεσα στο «σαλεμένος» και στο «ιδιοφυΐα».
Ο «ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ, Ο ΣΑΛός ΑΓΙΟΣ» του Άγγελου Ανδρεόπουλου δεν αφηγείται απλώς την πορεία ενός σπουδαίου γλύπτη. Σκάβει βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου που η κοινωνία του δεν ήξερε πώς να αντέξει. Και μέσα από μια παράσταση θρύλο, που έχει συγκλονίσει χιλιάδες θεατές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μας καλεί να κοιτάξουμε κατάματα τον πόνο, τη μοναξιά, τον έρωτα, αλλά και την ακατάλυτη πίστη στη δημιουργία.
Με αφετηρία το κελί του ψυχιατρείου της Κέρκυρας και με σταθμούς την Τήνο, την Αθήνα του 19ου αιώνα, τις διακρίσεις και την παγκόσμια αναγνώριση, η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου και η καθηλωτική ερμηνεία του Γιώργη Κοντοπόδη —υποψήφιου ερμηνείας στα Θεατρικά Βραβεία Κάρολος Κουν 2025 μετατρέπουν την παράσταση σε μια βαθιά ψυχολογική εμπειρία.
Όχι μια βιογραφία. Αλλά μια κατάδυση στον νου όλων εκείνων των καλλιτεχνών που χαρακτηρίστηκαν «σαλεμένοι», επειδή έβλεπαν λίγο πιο πέρα απ’ ό,τι άντεχε η εποχή τους.
Λίγο πριν η παράσταση επιστρέψει στην Πάτρα, στο Θέατρο Επίκεντρο+, στις 5 & 6 Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Κοντοόδης μιλά στην Ευτυχία Λαμπροπούλου για τον φόβο, τα όρια, την πίστη και τη σιωπηλή συνομιλία με έναν άνθρωπο που απέδειξε πως, τελικά,«ποτέ δεν είναι αργά».
Τι σας τρόμαξε περισσότερο στον Χαλεπά;
Εάν αναφέρεστε στο ρόλο δεν υπάρχει κάτι να με τρομάζει σε κάποιους ρόλους, καθώς πιστεύω, ότι όλα είναι θέμα σωστής δουλειάς και σωστού τρόπου προσέγγισης. Αν αναφερόμαστε στη ζωή αυτή καθαυτή του Γιαννούλη Χαλεπά, βρίσκω πραγματικά τρομακτικό τον τρόπο, με τον οποίο ο περίγυρος μπορεί να προσδώσει χαρακτηρισμούς σε έναν άνθρωπο όπως τρελός, σαλεμένος, διαφορετικός… χαρακτηρισμούς που μπορεί να τον βγάλουν στο περιθώριο της πραγματικότητας και που δυστυχώς παραμένουν διαχρονικοί και ως νοοτροπία και ως αντίληψη
Πού τελειώνει ο μύθος και πού αρχίζει ο άνθρωπος επί σκηνής;
Το κείμενο του Άγγελου Ανδρεόπουλου είναι δομημένο βάσει πληροφοριών που παραδίδονται για τον ίδιο τον ήρωα, οπότε δεν υπάρχει κανένα στοιχείο μυθοπλασίας. Το μόνο το οποίο θα μπορούσα να πω, ότι ακούγεται στην παράσταση και δεν αφορά στον ίδιο, είναι κάποια αποσπάσματα από τη ζωή άλλων ανθρώπων που θεωρήθηκαν σαλεμένοι, όπως το Βαν Γκονγκ τη Φλέρυ Νταντωνάκη, το Θεόφιλο…
Υπήρξε στιγμή που ο ρόλος σας ξεπέρασε;
Πιστεύω πως τη στιγμή που ο ρόλος θα ξεπεράσει κάποιον ηθοποιό, ο ηθοποιός πρέπει άμεσα να νοσηλευτεί, και είναι κάτι που προσέχω πάρα πολύ καθώς η ψυχική μας υγεία είναι σημαντικότερη από όποιο ρόλο
Τι κουβαλάτε ακόμα από τον Χαλεπά εκτός σκηνής;
Κάτι που βρήκα συναρπαστικό στο βίο του Γιαννούλη Χαλεπά και που πιστεύω ότι πρέπει να το κουβαλάνε όλοι οι άνθρωποι είναι η πίστη στα ιδανικά μας ασχέτως των συνθηκών που μας περικλείουν
Αν σας έβλεπε ο ίδιος, θα σωπαίνατε ή θα του μιλούσατε;
Είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν ότι οι νεκροί μας παρακολουθούν, κάθε στιγμή… οπότε μάλλον θα πρέπει να σας απαντήσω πως του μιλάω κάθε φορά που αρχίζει η παράσταση.
