Η θεατρική παράσταση «Ποια Ελένη;» φέρνει στο προσκήνιο πρόσωπα που πάλλονται από αλήθεια και συναίσθημα. Η ηθοποιός Ελένη Κυριακοπούλου μιλά στην δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για την ηρωίδα της, «Θυμάρις», για τη δύναμη των ανθρώπινων δεσμών και για το αποτύπωμα που αφήνει το θέατρο όταν σβήνουν τα φώτα.
Πώς συναντάτε εσείς προσωπικά τη Θυμάρις μέσα στο έργο «Ποια Ελένη;» και τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να τη ζωντανέψετε στη σκηνή;
Η Θυμάρις είναι από τους ρόλους του έργου που είναι πιο ρεαλιστική και ανθρώπινη. Δεν έχει αξιώματα ή υπερφυσικές δυνάμεις είναι μια απλή δούλα και πιστή φίλη της αρχόντισσας Πευκίς. Εκεί είναι που την συναντώ, γιατί αγαπώ και έχω ανάγκη τις αληθινές και ζεστές ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες.
Το έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου ακουμπά συχνά ευαίσθητες κοινωνικές και ανθρώπινες χορδές. Υπάρχει κάποια στιγμή της πρόβας που σας συγκλόνισε ή σας άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε την ηρωίδα σας;
Η τελευταία σκηνή του έργου, που την κλείνει η Θυμάρις μαζί με την αρχόντισσα Πευκίς, είναι από τις πιο δυνατές σκηνές του έργου, μαζί με τη σκηνή της Κασσάνδρας. Εκεί, λοιπόν, αποκαλύπτεται η πραγματική Θυμάρις, δηλαδή η ψυχή της, μια ψυχή αγνή, δυνατή και ανιδιοτελής. Αυτή είναι και η σκηνή που με μάγεψε και ήθελα να δοκιμαστώ για αυτόν τον ρόλο.
Η σκηνοθεσία του Μιλτιάδη Παπλά φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια και στην ψυχολογία των χαρακτήρων. Πώς βιώνετε αυτή τη διαδρομή μαζί του ως δημιουργική συνεργασία;
Ο Μιλτιάδης Παπλάς είναι μια προσωπικότητα που σέβομαι και εκτιμώ. Για μένα είναι ο δάσκαλός μου. Προσπαθώ να τον ακούω και να ακολουθώ τις οδηγίες του πιστά. Είναι απαιτητικός και αυστηρός πολλές φορές, αλλά είναι και πάντα παρών με πραγματική διάθεση να σε καθοδηγήσει ώστε να βρεις τα πατήματά σου. Το βιογραφικό του άλλωστε τον δικαιώνει, γιατί οι δουλειές του πάντα ξεχωρίζουν και έχουν αυτό το κάτι παραπάνω, που για μένα είναι το πηγαίο μεράκι και η αγάπη που έχει για το θέατρο.
Η Θυμάρις είναι ένας ρόλος που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ανθρώπινο, ίσως και το καθημερινά οικείο. Πού δυσκολευτήκατε περισσότερο να την προσεγγίσετε;
Η Θυμάρις σαν ρόλος έχει τη δυσκολία της στο γεγονός ότι είναι άκρως εκφραστική, τόσο στην κωμική όσο και στην τραγική πλευρά της.
Σε μια εποχή που το θέατρο συχνά καλείται να μιλήσει για την κοινωνία, τι πιστεύετε ότι αφήνει στον θεατή η ιστορία της παράστασης όταν σβήσουν τα φώτα;
Η συγκεκριμένη παράσταση πραγματεύεται το ΚΑΛΛΟΣ και την ΑΡΕΤΗ. Μετά εξαρτάται από τον θεατή πόσο βαθιά θέλει να προχωρήσει τη σκέψη του. Πάντως για μένα είναι το τίμημα των επιλογών και των αποφάσεων που παίρνουμε στη ζωή μας, καθώς και η κάθαρση που θα έρθει είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι βασικά μηνύματα της παράστασης.
Η Θυμάρις είναι από τους ρόλους του έργου που είναι πιο ρεαλιστική και ανθρώπινη. Δεν έχει αξιώματα ή υπερφυσικές δυνάμεις· είναι μια απλή δούλα και πιστή φίλη της αρχόντισσας Πευκίς. Εκεί είναι που την συναντώ, γιατί αγαπώ και έχω ανάγκη τις αληθινές και ζεστές ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες.
Αν μπορούσατε να περιγράψετε με μία μόνο φράση τη Θυμάρις, όχι ως ρόλο αλλά ως πρόσωπο, ποια θα ήταν αυτή;
Η Θυμάρις είναι ένα πρόσωπο που επιλέγει να θυσιαστεί για αυτά που πιστεύει: την αγάπη και τη φιλία.
Η Θυμάρις δεν είναι απλώς ένας ρόλος, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση πως η αφοσίωση, η αγάπη και η ανιδιοτέλεια παραμένουν διαχρονικές αξίες. Μέσα από την ερμηνεία της Ελένης Κυριακοπούλου, το θέατρο γίνεται καθρέφτης της ψυχής και αφήνει τον θεατή να αναμετρηθεί με τις δικές του επιλογές και τη δική του κάθαρση.
