Η είδηση του θανάτου του πρεσβύτερου Σπυρίδωνος Τσιάκαλου απλώνεται με μια βαριά σιωπή, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που δύσκολα γεμίζει. Ο παπα Τσάκαλος, όπως τον γνώρισε και τον αγάπησε το ευρύ κοινό, δεν ήταν απλώς ένας ιερέας. Ήταν μια παρουσία με έντονο αποτύπωμα, ένας άνθρωπος που δεν δίσταζε να μιλήσει, να συγκρουστεί, να σταθεί απέναντι ακόμα και σε ισχυρούς θεσμούς όταν πίστευε πως το δίκαιο το απαιτούσε.
Για πολλούς έγινε γνωστός μέσα από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις τη δεκαετία του 90, εκεί όπου ο λόγος του, συχνά αυθόρμητος και αιχμηρός, ξεχώριζε. Δεν επεδίωξε ποτέ να είναι αρεστός. Επέλεγε να είναι αληθινός. Και αυτή η αλήθεια, άλλοτε τον έφερνε κοντά στον κόσμο και άλλοτε σε ευθεία σύγκρουση με την εκκλησιαστική ιεραρχία. Όμως ο ίδιος δεν έκανε πίσω. Υπερασπιζόταν με πείσμα εκείνους που ένιωθε ότι δεν έχουν φωνή.
Η ζωή του δεν ήταν εύκολη. Από παιδί μπήκε στη μάχη της καθημερινότητας, δουλεύοντας από τα δώδεκά του χρόνια. Η πορεία του στην Εκκλησία ξεκίνησε νωρίς, με σπουδές στην Αθωνιάδα και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος μόλις στα είκοσι και ιερέας στα είκοσι δύο του χρόνια, κουβαλώντας ήδη μια ωριμότητα που ξεπερνούσε την ηλικία του. Υπηρέτησε σε ενορίες του Πειραιά και της Αθήνας, αφήνοντας πίσω του σχέσεις ουσίας και μια αίσθηση ότι η πίστη δεν είναι λόγια, αλλά πράξη.
Το έργο της ζωής του σφραγίστηκε στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Χριστού στο Καματερό. Εκεί όπου δεν περιορίστηκε στο να υπηρετεί, αλλά δημιούργησε από την αρχή, ξαναχτίζοντας τον ναό εκ θεμελίων και μετατρέποντάς τον σε σημείο αναφοράς. Δεν τον ενδιέφεραν οι τίτλοι ούτε η αναγνώριση. Τον ενδιέφερε να αφήσει κάτι ζωντανό πίσω του, κάτι που να συνεχίσει να στηρίζει ανθρώπους.
Ο γιος του, Κωνσταντίνος, μίλησε για έναν πατέρα περήφανο, δυναμικό, αγέρωχο. Για έναν άνθρωπο που πίστευε βαθιά στον Θεό των αδύναμων, των φτωχών, των καταπιεσμένων. Έναν άνθρωπο που πονούσε μαζί με τους άλλους και αναγνώριζε τα μικρά καθημερινά θαύματα που γεννιούνται μέσα από τον αγώνα και την πίστη.
Πίσω του αφήνει τη σύζυγό του Κωνσταντίνα, τα τρία τους παιδιά και επτά εγγόνια. Αφήνει όμως και κάτι ευρύτερο, μια παρακαταθήκη στάσης ζωής. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Πέμπτη 7 Μαΐου στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Χριστού στο Καματερό, ενώ η ταφή θα πραγματοποιηθεί την επόμενη ημέρα στο Καταφύλλι Αργιθέας, τον τόπο που ο ίδιος κουβαλούσε πάντα μέσα του.
Ο παπα Τσάκαλος δεν υπήρξε ποτέ ένας ήσυχος ιερέας. Ήταν μια φωνή που δεν φοβήθηκε να ακουστεί. Και ίσως αυτό είναι που κάνει την απουσία του σήμερα ακόμη πιο αισθητή. Γιατί μαζί του φεύγει ένας άνθρωπος που επέλεξε να ζήσει όρθιος μέχρι το τέλος.
